Loading...
HistorijaPolitika

HISTORIJSKI RETROVIZOR: ROTE ARMEE FRAKTION

Scena nakon jednog terorističkog RAF napada, 1989.

Nihad Filipović

Frakcija Crvene Armije (njemački: Rote Armee Fraktion – RAF), poznati i kao Baader-Meinhof Gruppe (Bader-Majnhof grupa, po osnivačima i aktivistima Andreasu Baderu i Urlike Mainhof), naziv je Zapadno-Njemačke ekstremno lijeve terirističke organizacije, osnovane 1970. Urlike i Andreas su se sreli u zatvoru 1970. Andreas je bio zatvoren zbog kriminalnih aktivnosti tokom kasnih 1960-ih (podmetanje požara u dva stanbena bloka 1968.), a Urlike je željela sa njim napraviti intervju. Tako su došli u kontakt.
Međutim, fascinirana Baderom i njegovim idejama, Urlike se uključuje direktno u organizaciju njegovog bjega iz zatvora što se i dogodilo 14. Maja 1970. Odmah po bjekstvu Bader, Majnhof, Horst Mahler i nekoliko ključnih aktivista Frakcije putuje u Jordan gdje se pripremaju u kampovima militantne Al Fatah organizacije. Ubrzo po povratku Frakcija izvodi niz bombaških napada, gdje četiri čovjeka bivaju ubijena, a 70 teže povrijeđeno.

Dakle, od početka uočljiva je ta veza sa palestinskim terorističkim grupacijama. To biva očito nanovo, kada 1972., RAF ostvaruje kontakt sa Palestinskom oslobodilačkom organizacijom (PLO). Postignut je dogovor o uzajamnoj saradnji i podršci, čiju implementaciju svijet svjedoči iste te godine kada grupa Crni septembar vrši teroristički napad na Izraelske sportaše za Olimpijade u Minhenu 1972.; među ostalim, tražili su da se Bader i Majnfoh, koji su u međuvremenu bili uhapšeni, puste na slobodu.
Veza ponovo biva očita kada, 1977. Palestinski Front za oslobođenje Palestine (PFLP), otima avion Lufthanza kompanije i među ostalim zahtjevima oslobađanje desetak RAF teretorista u to vrijeme pritvorenika u njemačkim zatvorima.

RAF – Logo

Ali u pozadini ove terorističke organizacije je (vjerovatno, jer bez njihovog znanja to nje moglo proći) sovjetska tajna služba – KGB, odnosno, ovdje je to išlo preko Istočnonjemačke tajne policije – STASI. Kako je nedvojbeno utvrđeno nakon pada Berlinskog zida i reintegracije Njemačke, RAF teroristi su se obučavali u Istočnoj Njemačkoj, nakon povlačenja bivao im je obezbjeđena zaštita u Istočnoj Njemačkoj gdje su dobivali stanove i novi identitet, a sama organizacija je dobivala direktu pomoć i u naoružanju, eksplozivu itd.
Dakle, kao kod italijanskih Crvenih Brigada, i ovdje je uočljiv taj hladnoratovski lanac u pozadinu: komunistička državna tajna služba kao ključna potporna karika organizacije, plus saradnja sa palestinskim terorističkim organizacijama; to je ta linija kojom se obezbjeđuje logistička – pripremna (trening kampovi), materijalno-financijska i propagandna podrška.
Drugi moment koji valja zapaziti, a koji je pridonio relativnoj popularnosti ideja koje je propagirao RAF, bila je podrška u ljevičarskim studentskim krugovima i podrška nekih značajnih intelektualaca ljevice, nota bene podrška Jean-Paul Sartra (Žan Pol Sartr). Sartr je posjetio Badera u zatvoru septembra 1974., gdje je, prema sopstvenoj izjavi, došao kao “simpatizer”. Zbog ovakvih stavova Sartr je bio ozbiljno kritiziran, a kasnije je promijenio mišljenje.

Interesantna je ta fascinacija dijela inteligencije lijevog političkog spektra sa idejom socijalno pravednog u društvu, što često zamagljuje vizuru logičke percepcije stvari, događaja, fenomena u društvu i odvlači na stranputicu mišljenja i prakse čak i tako velike umove kakav je, eto, Sartr, jedno od vodećih imena filosofije dvadesetog stoljeća.

Šta zaboga ima veličanstveno i impresivno u podmetanju vatre u stambene blokove za rad iznuđivanja kakvih ustupaka vlasti?
Šta je impresivno u bombaškim napadima, u atentatima, u otmicama putničkih aviona i pljačkama banaka?

Ta zar već RAF logo ne kazuje o kakvoj je tu organizaciji riječ i na koji način želi boriti se za njihove političke ciljeve?

Snažna impresija koju osvaja racionalno mišljenje nakon sagledavanja metoda i načina borbe ekstremnih militantnih organizacija kakva je i RAF, jeste da se tu radi o običnim kriminalcima koji pod krinkom ideologije i viših političkih ciljeva, tako maskirani i umireni pred sopstvenom savješću i savješću simpatizera, iživljavaju destruktivnu energiju i mračne nagone duše.

Studentske demonstracije protiv rata u Vijetnamu, Njemačka 1968.

RAF je osnovan na valu protesta protiv vijetnamskog rata koji je tih godina eskalirao u USA i proširio se diljem demokratskog svijeta, osobito u Zapadnoj Europi. Specifično u Njemačkoj, vrlo brzo međutim, ljevičarski, studentski i općenito građanski antivijetnamski protest, prerasta u manifestaciju nezadovoljstva situacijom u njemačkom društvu. Identitetsko postratno traganje mladih Njemaca, rasizam, žensko pitanje i anti-imperijalizam su bili u centru pažnje lijevog spektra u njemačkoj politici tog doba.
Trauma Drugog svjetskog rata, pozicije i uloge Njemačke u tom ratu, bila je prisutna u društvu, za koje je nova generacija Njemaca, rođenih u ratu ili iza rata, smatrala da ne nalazi pravog načina za efikasno oslobađanje balasta teške prošlosti: mnogi nacisti su bili na istaknutim pozicijama u društvu i općenito taj još živući nacistički legat njemačkog društva je bio onaj kamen međaš sumnje novih generacija Njemaca prema, kako su oni to vidjeli i doživljavali, autokratskoj strukturi njemačkog društva; (neki analitičari nalaze isti fenomen i u postfašističkoj Italiji tog doba, gdje iste te 1970., dolazi do pojave tzv. Brigate Rose (Crvenih Brigada), još jedne ekstremno lijeve terorističke organizacije u Europi tog vremena.

U trideset godina trajanja, RAF je izveo niz terorističkih bombaških napada, atentata, pljački banaka, napada na policiju… U tim akcijama, uz brojne povrijeđene, ubili su 34 ljudi što su bile direktne mete napada, plus još mnoge sekundarne žrtve – mahom ljudi iz obezbjeđenja i šoferi.
Vrh njihove aktivnosti bila je godina 1977., kada otimaju predsjednika njemačke asocijacije poslodavaca (i bivšeg SS oficira) Hans Martin Schleyer-a. Afera je trajala šest tjedana i ostala je zabilježena u njemačkoj povijesti kao tzv. “Njemačka jesena”. Finale je uslijedilo ponovnim uključivanjem i podrškom PLO. Njeni aktivisti, 13. oktobra, ponovo otimaju putnički avion komopanije Lufthanza. Avion je prizemljen na aerodromu u Mogadišu, Somalija, odakle PLO ispostavlja zahtjev njemačkim vlastima za puštanje na slobodu 10 ključnih RAF aktivista, koje je njemačka policija ranije pohapsila, osudila i strpala u zatvore. Među njima je bio i osnivač Frakcije, Andreas Bader.
Međutim, njemačka tajna policija vrši napad na PLO teroriste u Mogadišu i oslobađa otete putnike. Isti dan, RAF zatočenici, njih četvoro, među njima i Bader, se samoubijaju (ili bivaju ubijeni). Dan kasnije policija nalazi odbačeno tjelo ubijenog Schleyera i time je afera “Njemačka jesen” bila završena.

Analitičari, historičari i teroristički eksperti, razvoj RAF organizacije prate kroz tzv. Tri generacije. Prva generacije sa Baderom i Majnhof  je izvela niz pljačkaških i bombaških napada od 1970. do hapšenja 1972. Druga generacija eskalira terorističku kampanju u nastojanjima da iznudi oslobađanje uhapšenika prve generacije, a treća generacija se koncentrira ponovo na  u antikapitalističku borbu, te u tom smjeru iznova otpočinju sa napadima na NATO i US vojne baze tokom 1980-ih.
Službeno, RAF je oglasio suspenziju svih aktivnosti i de facto gašenje organizacije 1998. Preostali aktivisti se povlače u ilegalu, neki su otkriveni i likvidirani, a neki ne.
Postoje neke sumnje da su neki od RAF aktivista bili uključeni u nekoliko pljački banaka tokom 1990-ih i kasnije tokom 2000-ih, ali iako jesu, smatra se da te akcije poduzimaju isključivo iz razloga namicanja sredstava za život, bez užeg političkog cilja ili motiva.

 

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *

Translate »